Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Say Cheeeese Cebab



















Μόνο η Ελλάδα εφαρμόζει τη σαρία
Μαρία Νταλιάνη, Τα Νέα, 3 Δεκεμβρίου 2009

ΟΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ λεπτομέρειες για την κακοποίηση ανήλικου κοριτσιού το οποίο εξέδιδε η ίδια η μητέρα του, θύμισαν τη διαρκή κακοποίηση που υφίστανται ανήλικα κορίτσια στη Θράκη. Ένα παράδειγμα ανέδειξε πρόσφατα ο Γιάννης Κτιστάκις, λέκτορας στη Νομική Σχολή Κομοτηνής (Βήμα Ιδεών 1/11/2009).


Την 21η Μαΐου 2007 ο μουφτής- ιεροδίκης Ξάνθης δημοσιεύει την ακόλουθη «ιερονομική άδεια γάμου παρθένος»: «Η παρούσα είναι ιερονομική άδεια με την οποία βεβαιώνεται ότι η Μπατζάκ..., Ελληνίδα υπήκοος, παρθένα, κάτοικος Νομού Ξάνθης, δεν έχει κανένα νομικό ή ιερονομικό κώλυμα για να τελέσει τον γάμο της μετά του Έλληνος υπηκόου, κατοίκου Νομού Ξάνθης, Οτουζμπίρ.., ο οποίος την εζήτησε σε νόμιμο γάμο προς θεμιτή συμβίωση και ότι με βάση τα παραπάνω τελέστηκε ο γάμος του ενώπιον της Μουφτείας Ξάνθης.

Η εμπρόθεσμη Δωρεά αιτία λύσεως γάμου ορίστηκε στις 61 λίρες». Τρεις μόλις μήνες μετά, την 20ή Αυγούστου 2007, ο ίδιος μουφτής - ιεροδίκης δημοσιεύει την απόφαση διαζυγίου των νεονύμφων! Κηρύσσει λυμένο τον γάμο και υποχρεώνει τον Οτουζμπίρ να καταβάλει τα μισά της εμπρόθεσμης Δωρεάς αιτία λύσεως του γάμου, δηλαδή 30 χρυσές λίρες.

Με άλλα λόγια, ο Οτουζμπίρ παντρεύτηκε την ανήλικη- παρθέναΜπατζάκ και μέσα σε δύο μήνες τη χώρισε χωρίς καν την υποχρέωση να της δίνει διατροφή. Αυτή είναι συνηθισμένη πρακτική στη Θράκη και είναι σύμφωνη με τον ιερό ισλαμικό νόμο, την περίφημη σαρία. Αν η Μπατζάκ δεν ήταν μουσουλμάνα τότε για να παντρευτεί θα έπρεπε το Πρωτοδικείο Ξάνθης να κρίνει αν συντρέχει σπουδαίος λόγος (π.χ., εγκυμοσύνη), αλλιώς θα έπρεπε να περιμένει την ενηλικίωσή της. Και τότε, σε περίπτωση διαζυγίου θα έπρεπε να περάσει ένας χρόνος, ενώ η εκδίκαση της αίτησης από το Πρωτοδικείο Ξάνθης θα εξεταζόταν σε δύο συνεδριάσεις που θα απείχαν τουλάχιστον έξι μήνες, προκειμένου να εξασφαλιστεί μια «ικανή περίοδος περίσκεψης των συζύγων». Ασφαλώς η Μπατζάκ θα δικαιούνταν μηνιαία διατροφή.

Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που εφαρμόζει τη σαρία, δηλαδή το δίκαιο του Ισλάμ για τους μουσουλμάνους πολίτες της. Καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ούτε η Τουρκία, δεν επιτρέπει την υποκατάσταση του εθνικού δικαίου της από τους ιερούς κανόνες οποιασδήποτε θρησκείας.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Στρέλλα


Vissi d’arte, vissi d’amore
του Νίκου Ξυδάκη

Μια ελληνική ταινία με έβαλε σε σκέψεις. Η Στρέλλα. Σκέψεις όχι για την κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας, τη ζωή στο περιθώριο, τις στερεοτυπικές συμπεριφορές των αποκλεισμένων, τη σεξουαλική υποκρισία, τέτοια. Οχι. Η αριστουργηματική Στρέλλα του Πάνου Κούτρα, στο μεταίχμιο υπερνατουραλισμού, ψυχαναλυτικού δράματος, ονείρου, μελό, καμπαρέ, αστικού ντοκιμαντέρ και ηθογραφίας, με έβαλε προ πάντων σε σκέψεις για την αγάπη. Για το σκάνδαλο αγάπη.

Ολη η ταινία αρθρώνεται δεξιοτεχνικά, ακροβατικά, πάνω σε αυτό το θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος μ’ αγαπά, ποιον αγαπώ; Στην πραγματικότητα, ποιος τολμά να θέτει τέτοια ερωτήματα σήμερα, εκτός από μερικούς σαλούς καλλιτέχνες, ίσως και κανέναν φιλόσοφο; Ο κόσμος μας κινείται ζαλισμένος γύρω από την οικονομία, τη γνώση, την ύλη, πυροδοτείται από την απληστία.

Ακόμη και ο λόγος περί αγάπης, στην πολλαπλή του εκδίπλωση ―έρως, amor, φιλία, αγάπη― φέρνει δυσανεξία στον σύγχρονο άνθρωπο, αμηχανία τουλάχιστον. «Το “σ’ αγαπώ” ακούγεται, στην καλύτερη περίπτωση, σαν ασχημοσύνη ή κοροϊδία, έτσι που στην καλή κοινωνία, αυτή των μορφωμένων, κανείς πλέον δεν τολμά να ξεστομίσει στα σοβαρά τέτοιαν ανοησία», γράφει ο φιλόσοφος Ζαν-Λικ Μαριόν (Το ερωτικό φαινόμενο, εκδ. Πόλις).

Ο Κούτρας διαλέγει έκκεντρους ανθρώπους, λοξούς, σημαδεμένους, αμφίσημους, τρανς, για να δείξει το δράμα της αγάπης, τη δυνατότητα της αγάπης για εξανθρωπισμό, για υπέρβαση, για υποστασιοποίηση των προσώπων. Η τραβεστί Στρέλλα, καταγόμενη από τη μυθική περσόνα της κακογιάννειας Στέλλας του ’50 της ανοικοδόμησης, από την υπερμοντέρνα Τρέλα της μητροπολιτικής Αθήνας του 21ου αιώνα, αλλά και από την ντίβα Κάλλας, είναι το συναρπαστικό πρόσωπο που προσεγγίζει την αγάπη παράτολμα, υβριστικά. Με τη σφραγίδα του ενδιάμεσου φύλου (είναι ανδρόγυνο), με την αψάδα της νιότης, με το στίγμα του εγκαταλειμμένου και ορφανού παιδιού, με την προσωπική της τρέλα, διαπράττει την Υβρη, να ερωτευτεί τον απολεσθέντα και επανευρεθέντα πατέρα, σαν “όλα”.

Η Στρέλα από την απόρριψη, την απουσία, τη μοναξιά, την ερήμωση, περνά προς το άγγιγμα, το δόσιμο, το κάψιμο, τον κίνδυνο ― την αγάπη. Είναι ο γιος που έγινε κόρη, το παιδί που έγινε γυναίκα, το τέκνο που έγινε εραστής του πατρός, το ανδρόγυνο που υπερβαίνει τα φύλα σαν άγγελος, η Στρέλα που περνάει το κατώφλι του ταμπού της αιμομιξίας, εκούσα άκουσα: σπρωγμένη από αγάπη, εκδίκηση, αυτοτιμωρία. Και πάντα δίνει: η Στρέλα δίνει το σώμα της, τα νιάτα της, τα λεφτά της, το σπίτι της, τη στοργή της, τη ζωή της. Μόνο την ελευθερία της, την ελευθερία της αγάπης της, δεν παραχωρεί.

Η ταινία του Κούτρα, αισθητικά και ιδεολογικά, κατάγεται από τα υπαρξιακά μεταφυσικά δράματα του Φασμπίντερ και του Παζολίνι, από τη βαθιά σαγήνη του μελοδράματος, από τον εξπρεσιονισμό, από τον αμφίσημο κόσμο του Ντ. Λυντς. Μόνο που στη Στρέλλα δεν αποθεώνεται ο προλετάριος ή ο περιθωριακός· ακόμη και οι γηρασμένες τρανς δεν εικονογραφούνται φολκλορικά, οι αστραφτερές ατάκες τους, τα καλιαρντά, οι μετωνυμίες, όλα εντάσσονται οργανικά στην ελεγεία και το δράμα, όπως οργανικά δένει με τα αισθήματα η έξοχη κινηματογράφηση της αρκαδικής φύσης, σε αντίστιξη με την αστική φαντασμαγορία της Αθήνας.

Στην καρδιά της τρανς φαντασμαγορίας χτυπάει η καρδιά της Στρέλλας· ατίθαση, αληθινή, δραματική, στρέιτ. Της Στρέλλας η καρδιά δίνει παλμό και πάλι στον πρώην κατάδικο Γιώργο, λούζερ πατέρα και εραστή, πιο έρημο και μόνο από όλους τους μοναχικούς. Της Στρέλλας η καρδιά ενώνει τα σκόρπια πρόσωπα γύρω της, σαν δορυφόρους γύρω από τον έρωτα ήλιο, σαν αστράκια γύρω από μια φάτνη, μια εστία, τόσο εφήμερη και εύθραυστη, μα και τόσο γνήσια και αληθινή.

Η Στρέλλα αξιώνει τη θέση της πλάι στα έργα τέχνης που στοιχειώνουν τον νεολληνικό βίο, έργα σκληρά, αληθινά, τρυφερά, λοξά· πλάι στην Στέλλα, την Ευδοκία, Το Δέντρο που Πληγώναμε, το Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή, τον Επιτάφιο Θρήνο του Γ. Ιωάννου. Ολα μιλούν για τον δύσκολο έρωτα, τη δυσκατόρθωτη αγάπη, τον δυσχερή Αλλο, τα πρόσωπα, την πτώση τους και τον μετεωρισμό τους. Το 2010, μια 25χρονη τρανς από την Αρκαδία, που ζει σε ένα ερείπιο στο Γκάζι, χαρίζει σε όλους εμάς τους κανονικούς ένα καραόκε αυτογνωσίας: Vissi d’arte, vissi d’amore, non feci mai male ad anima viva!

http://vlemma.wordpress.com/2010/01/31/strella/